🔳⭕️غلتزدن روی کاکتوسها
يک مرد جوان در پارک بزرگ كاكتوس مشغول قدمزدن بود، ناگهان تمام لباسهايش را در آورده و به وسط كاكتوسها مىپرد و غلت مىزند، افرادى كه اطراف بودند او را با زحمت بيرون مىآورند و از او مىپرسند: چرا اينكار را كردى؟
و او پاسخ مىدهد كه: در آن لحظه بهنظرم كار خوبى مىآمد.
اغلب ماها انتخابهاى اين چنينى داريم كه در لحظه بهنظرمان كار درستى مىآمده؛ زمانی كه از ترس تنهايى با كسى ارتباط داشتيم كه ما را به بيراهه كشانده، در زمان درماندگى از كسى درخواست كمک كرديم كه صلاح ما را نمىخواسته، تلاش براى نگهداشتن فردى كرديم كه روح و شخصيت ما را پايمال كرده، در این شرایط همه ما احتمالا در ميان كاكتوسها غلت زدهايم.
باور اين كه موقعيتى نااميدكننده است و شما نمىتوانيد هيچ كارى بكنيد باعث اين همه رنج شده است. باور افسردهشدن بسيار راحتتر از تلاش براى گرفتن حق است، باور نااميدى و اندوه راحتتر از تغيير مسير است، ما به اين علت است كه در شرايط خاص روى كاكتوسها غلت مىزنیم.
